نوشته های خط خطی

كاغذها رسواگرند

و كاغذ سياه كن ها ديوانه!

مي نويسند تا شنيده شوند

مي گويند تا خوانده شوند

و به نقطه سر خط كه مي رسند

گر مي گيرند و خاكستر مي شوند!

و من در ميان اين همه خط خطي

بوي تكرار را مي شنوم با تو

هي من مي نويسم،هي تو مي شنوي

هي من مي گويم،هي تو مي خواني

به دانستن ِ خود آلوده ات مي كنم

و تو باز بي هيچ تغييري تو مي ماني!

مي گويي حس مي كني و مي دانستي

اما فهم كه به حركت نيايد در ريشه مي پوسد

و مي پوساند ميوه هاي صميميت را

به خواب مي زني خود را

صدايت مي كنم

مرا به خواب دعوت مي كني

و من دلم مي گيرد!

در نور خوابم

در تاريكي بيدارم

و در كنار حضور نيمه روشن تو

كه گاه اوج تاريكي مي شوي

و گاه به اوج نور مي رسي

مانده ام بخوابم يا بيدار بمانم!

كاش مي گفتي...

كاش خاكستري را باور داشتي

هرگاه آينه ات شدم

خودت را در من شكستي

و من تكه تكه ي تو

در خلوتم ، هر گاه و هميشه

به ياد با هم بودن ها

خودم را كنار هم گذاشتم

و تكه ها را به هم چسباندم

تا تو مرا داشته باشي و تنها نماني

كاش كمي مريم را دل تنگ مي شدي

و از سر بي نيازي مريم را براي مريم بودن،

در ره دوست داشتن دوست مي داشتي