نوشته های خط خطی

ايستاده ام يك لنگ در هوا

در برهوت ِ دنيا

كتابي در دست ِ راست

صدايي در گوشم فرياد مي زند

بخوان مرا!

دفتري در دست ِ چپ

چوبي بر پشت مي خورد

و باز همان صدا

كه بنويس غلط هايت را

آنقدر كه ديگر يادت نرود

آنقدر كه درست بخواني

آنقدر كه آدم شوي!

.

خدا بلند بلند ديكته مي گويد

خسته مي شوم

عصيان مي كنم

خط خطي مي كنم

خرچنگ قورباغه مي نويسم

كاغذ ، پاره مي كنم

و جريمه مي شوم!

جريمه اي براي فهم

جريمه اي براي درك

جريمه اي براي دچار بودن

دچار انسانيت و وجدان

دچار زندگي با همه ي احساس

دچار گم گشتي از "من"

رسيدن به "تو"

زايش "ما"

و محو شدن قطره در دريا!

.

آدم شده ام

براي حوايم

در برهوت ِ دنيا

كه جايم هر روز تنگ تر مي شود

از جا دادن به كسي

تا از هواي من پر شود

كمي لم دهد

خستگي در كند و برود

اما مي ماند!

تنه مي خورم

و هر افتادني زخمي

و هر مقاومتي دردي دارد

ابرها ، بهترين رفيقان ِ من ،

هميشه دور سرم مي گردند

مي گريند

تمام مي شوند

باد طوافم مي كند

برگ ها بر پاهايم بوسه مي زنند

و من غرق نور مي شوم

چون من خدايم

كه تنهام

بي هيچ شريكي!

زماني كه چون دريا

رد ِ پاها را مي شويد

زندگي را ميگيرد از

آدم هايي كه لحظه ها را قاب مي گيرند

از ديوار وجودشان آويزان مي كنند

تا ذره ذره جان دهند

بپوسند

تا گاه يادشان آيد لبخندي را كه محو شد

اشكي كه به زمين نرسيده خشك شد

و رسيدن به برهه اي كه آدم مبتلا به سكون مي شود

سنگين از قاب هاي آويزان

ديگر قدرت ِ جريان ِ رود را ندارد

مردابي مي شود

به ياد ِ گل ِ نيلوفري كه بود!

موج هايي كه چون آدم ها مي خروشند

له له مي زنند براي رسيدن

و جز عبور از سنگ ها

در اوج رسيدن

آخر به عقب باز مي گردند!

و خدايي كه گاه دلش مي گيرد

پشت ِ ابرها قائم مي شود

و گاه دلش تنگ مي شود و بي قرار

ابري را مي گشايد

نور مي تاباند

خودنمايي مي كند

و آدم هايي كه با چشماني تنگ شده از نور

لعن و تف به زندگي

كه روزي ديگر

كه طلوعي ديگر

و شايد قابي ديگر!

و خدا چقدر ساده

چقدر خوش خيال است!

پ.ن : در این سکوت ِ هياهوي ِ ديوانگي

دركي دچار من نمي شود