نوشته های خط خطی

این روز

روزیست تازه

غیر از دیروز

و ما را وظیفه ی دیگری است

غیر از آنچه گذشت

دعای ششم ، صحیفه سجادیه

من رو ببخش ، می خوام رد شم

می خوام برم تا قشنگتر شم

بشم اونی که راه می ره روی آب

نه اونی که راه رفته روی آب توی خواب

من رو ببخش که نمی خوام بد شم

نمی تونم اینجا باشم احمقتر شم

نمی خوام اون چیزی رو که مال ِ من نیست

نه اینجا نه هیچ جا دیگه جای من نیست

من رو ببخش که می خوام رد شم

باید برم قبل از اینکه خسته تر شم

برم یه جا بشینم توی باد

دیگه نخوام نگاه کنم با عشق توی چشات

من رو ببخشین بذارین گم شم

برم از یه چیزی غیر از عشق پر شم

چیزی رو پیدا کنم که بشه واسه اش مرد

اونکه توی خواب دیدم و خواب رو با خودش برد

روحم مرده،بگو ازش چی می خوای؟

بگو از کدوم جهنم میای

من حس کردم قدرت صاعقه رو

آرامش ِ سرد ِ تلخ دود و خاکستر رو

می خوام مثل ِ من به بن بست برسی

من فقط می ذارم که تو نفس بکشی

چون هوایی که تنفس می کنی هوای منه

دلیل لبخند شاید غم های منه

بذار بد شم درست مثل ِ تو

اشکم یخ زد بهم نگو که زنده شو

روحم پر زد برای عشق تو

پس لعنت به تو من رو زنده کن

اما نه نه سنگ هم باشی می خوری ترک

ازت متنفرم پس برو به درک

تنها بودم تنها شدم تنها می میرم

تنها بودم تنها خودم مرگ رو می گیرم

فریادت ... غــــــــــوغا می کند
سکوتم ... عمیق تر می شود
سعی می کنی سکوتم را بشکنی
سعی می کنم سکوتت را خرد کنم
... نمی دانی !
فریــــادت سبک است
سکوتم سنگین است
... می دانی ؟
فریادت زیر سنگینی سکوتم له شد !

پ.ن.۱: { حذف }

پ.ن.۲: پستی کوتاه ٬ طبق خواسته دوستان !

می خواهم از این پس
بی هراس از بیماری

 میوه ای از شاخه بچینم

و همان جا بخورم!

می خواهم بخندم

بی آنکه با نگاهی چپ یا پچ پچی

ترکی بر آن بیفتد!

می خواهم در سرما

به قصد ِ بوییدن ِ گلی

که در زمستان بوی بهار می دهد

بی شال و کلاه به خیابان بروم!

می خواهم گاهی یادم نرود
که همه بار آسمان بر دوش
من نیست و می توانم لختی
 بیاسایم بدون آنکه
دنیا بلرزد!

می خواهم به هیاهوی پوچ دیگران

همانند یک شوخی بنگرم

و از یخ بودنش قهقه بزنم!

می خواهم باز غیره قابل ِ پیش بینی باشم

همچنان عکس العملی دور از انتظار نشان دهم

برعکس خیابان های مدرن ِ پر اشتباه برانم

و پیش بروم به سوی همان جایی که بودم!

می خواهم در چرخش زمینیان خاک خورده

سهیم نشوم

زمین به دور  ِ خودش می چرخد

و اینان نیز به دور  ِ خود!

همین است علت ِ سرگیجه های پر دردی

که با نسخه ی دکتری گیج خورده ی به زمین افتاده

باز هم خوب نمی شود که نمی شود!

شاید مرده باشم

که اینقدر راحت

برعکس راه می روم

حرف می زنم

می خندم

گریه می کنم

اما مهم این است

که با این همه درد و زخم های تنه خورده

هنوز می خواهم ....!

پ.ن :                                                    زمین گِرده

                                    مبدا همون مقصده

                 فقط توی این دور

می فهمی که نباید از جایی که بودی تکون می خوردی

یه روز می رسه که می فهمی که نباید می فهمیدی

و نفهمی بهتر از فهمیدنه... و باید به نفهمی ادامه می دادی!

دیوونه بودن یعنی همین دیگه!

چه دشوار است

          دیدار چهره هایی پر از

                        عشق و مهربانی

      و تلاش خستگی ناپذیر فداکارانه اشان

                                       برای رام کردن ِ روحی

                                          که هجرت را در عمق نهادش

                                                    به گونه ای طوفانی

                          دمادم عاصی تر احساس می کند!

این کبوتر وحشی نیست،

                                  یک باز است،

                                                    یک باز وحشی

                 که از قفس و دیوار و سقف و جمعیت هراس دارد!

                      تا کلمه ای، اشاره ای، کنایه ای،نشانه ای

                                       از ماندن احساس می کند،

بالهایش را به شدت و به سراسیمگی از هم می گشاید

                   و سرش را دیوانه وار به دیوارها می کوبد

                                           و بیقرارتر می شود،

                                 نمی دانی چه می کند!

            و پس از تلاش های جنون آمیز بی ثمر

                              با پر و بالی شکسته و ریخته

                                    و سر و پایی خون آلود و مجروح

                                                        در گوشه ای می افتد

                                                            و سر در زیر پر می نهد

                                                                            و آرام می گیرد

                                    و با چشم هایی که از آن کینه و درد می ترواد

                                               به اندیشه های دردناک فرو می رود،

                              همه ی مهربانی ها و نوازش ها و فداکاری ها

                                                                آزارش می دهد

                             و به چهره های باز و متبسم و مهربان ِ

                 همه ی آنهایی که شب و روز به او مشغولند

                                 به چشم دشمنی می نگرد

                                    و چه دشمنی بدی!

                          دور از اخلاق و وجدان!

دشمنی با کسانی که جز نوازش و دوستی

                                          تقصیری ندارند،

                کسانی که می خواهند او اینجا باشد،

                       بماند،راحت باشد،به او خوش بگذرد

                                          ، ... ،

آنها غرضی ندارند،

...

برای آن است که فقط از او خوششان می آید

..

همه این ستایش ها و نوازش ها و فداکاری ها

                         صمیمانه است و انسانی

              و از روی پاک ترین احساسها،

              پاکتر از هر چه به تصور آید.

اما این باز همچنان در کمین فرار خاموش نشسته،

نمی جوشد،

...،

مهربانی و فداکاری را

با سردی و بی تفاوتی جواب می دهد،

                               حتی اخم هم دارد،

                         مثل اینکه آزارش می دهند،

                         این چه جانوری است؟

                                      وحشی!

برای تو همان صحراها و شکاف کوه ها

و در و دشت های بی کس و هولناک

                              خوب است

که از طوفان ها شلاق خوری،

از بادهای تازیانه خوری،

در پیچ و خم ابرها گم و سرگردان شوی...

اما این باز چه کند؟

      اهلی نمی شود،

او را خانگی نساخته اند،

     نمی تواند خانگی شود،

با آن ها که همچنس او نیستند

                  اهلی هستند

      خو نمی تواند بگیرد،

    نه که نمی خواهد ،

خیلی هم می خواهد، آرزو دارد ،

چه تصمیم ها و چه فریب ها

و چه تمرین ها و تلقین ها کرده

                        که خانگی شود،

                                     نمی تواند!

هر وقت یاد آسمان و اوج  ِ باز و بلند آسمان

و قله ی بی کس و سخت و مغرور کوهستان ها

                و دم زدن در نفس پاک و بکر سحر

و پریدن در افق های مبهم و اسرارآلود مغرب

                      و گم شدن در قلب آسمان ها

و پنهان ماندن از سینه ی مغرور کوه ها و صخره ها

                                              در خاطرش موج می زند،

همه چیز در پیرامونش سرچشمه ی رنج و کینه و دشمنی می شود.

 نوازش ها ، آزار   

 ستایش ها ، دشمنام  

      مهربانی ها ، خصومت   

                    خدمت ها ، خیانت   

آشنایی ها ، زهر و زهر و زهر می شود! 

هر نگاهی، نگاه ستایش آمیزی ،

نیشتری می شود که در مغز استخوانش فرو می برند ،

هر نازی ،

زنجیری می شود که بر پایش می نهند ،

هر دست نوازشگری ،

پنجه ای می شود که حلقومش را فشار می دهد ،

چقدر تحمل یک زندگی بی درد بر یک روح دردمند زجرآور است!

.: دکتر شریعتی :.

واسه سه دقیقه تو دلت راه بده ما رو

تا من نشون بدم ایران و رابطه ها رو

اینا حرف های امروز و دیروزه ، برپا

ایران شده اسیره یه ویروس ِ مرگبار

دیگه احتیاجی به حرف های سیاسی نداریم

دیگه به دشمن های خارجی نیازی نداریم

یه جنگ ِ روانیه ، حالا داخل ِ ایرانه

همه افتادیم به جون ِ هم ، عاقل و دیوانه

با تنی خسته کوفته خشکیده می ری

تا با مشکلات ِ زندگی کُشتی بگیری

وقتی می بینیم هم رو یه مشتِ یار و یاور

وقتی رفتیم می بندیم به فحش خواهر و مادر

نگاه ِ ما به همدیگه شده مثله قاتل

توجه نمی کنیم دیگه به حس ِ باطن

دیگه دور و بره ماها پره حزب ِ باده

هست باهات اگه داشته باشی استفاده

چه دختر ها که تا می شنون اسم  ِ تاجر

می گن این بهترین کس واسه ازدواجه

عشق چیه بابا ، این حرف ها رو ولش

عشق رو دیدی برسون سلام  ِ ما رو بهش

چه پدرها که به زیره باره هزینه رفتن

بچه ها فکر می کنن پدرها وزیره نفتن!

هر کس اسم  ِ خودش رو بغل کرده

اینا پیشرفت نیست اینا عقبگرده

ای داد از این همه بیداد

خواهم که ز غم شوم آزاد

از جور و ستم همه فریاد

چون هستی ِ من شده بر باد

دیگه ریخته توی دل ِ من هر چی درده

دلیلش به هفت ساله پیش بر می گرده

روزهای گریه و اشک و عزاداری

من تو فکره اینکه واسه مهمون غذا داریم؟

به یکی گفتم تو بیا بین ِ مردها یک باش

مهم نیست که پدرم ازت هفت تا چک داشت

پسر پول رو بده ، منصف باش با ما یه خورده

گفت طلب کار بابات بوده حالا که مرده!

خاطراتیه که تو دفترم می نویسم

قلم کلمات رو میاره و می نویسم

اینا باعث ِ گلوم پر از بغضی شه

که ببنده به دهنم راه ِ اکسیژن

شاید بین ِ ایران و خاطره ام رابطه ای ندی

منظورم اینه از اینجا دارم خاطره ی بدی

ولی اینجا سرزمین و وطنمه

ایران تنها دلیل ِ وجود ِ بدنمه

ای داد از این همه بیداد

خواهم که ز غم شوم آزاد

از جور و ستم همه فریاد

چون هستی ِ من شده بر باد

دیگه طرزه برخورد و رفتار و روابط ِ ما

داره کثیف تر می شه از هوای تهران

بعضی می گن که ایران یه قفسه باید

از اینجا بریم تا بکشی یه نفس ِ راحت

می گن اینا توی وجود ِ ما رفته ارثی

ولی این بر می گرده به پول ِ نفت و بنزین

که باعث ِ از نبودن ِ امنیت ِ مالی

تو سختی ها بکنیم پشت ِ همدیگه رو خالی

ولی بیا جلو ، خودت رو بساز ، می تونی

چرا واسه پول همدیگه رو قصاص می کنیم؟

هموطن به خدا من هستم به صعود ِ تو راضی

پس بیا با هم بشکنیم این خطوط ِ موازی

می دونم این رو

غروره ما ایرانیا

به گذشته ی ماست

به تاریخ  ِ ماست

ولی به خدا اون دیگه گذشته

الان ما چی هستیم؟

الان واسه آینده امون چی داریم؟

بیا هموطن ، بیا دست ِ همدیگه رو بگیریم

تا آینده ی ایران به اسم  ِ من و تو افتخار کنه...

پیمانه ، ز دست ِ مرگ می گیرم

می لرزم ، با هراس می نوشم

بی تابم ، سینه ام از وحشت ِ مرگ

می نالم ، روحم از سایه ی مرگ

با عزت و شکوه خدا انسان رو آفرید

روح ِ مقدس و پاک رو توی جسم اون دمید

رشد کرد و گناه کرد این انسان ِ پلید

اون اشرف ِ مخلوقات شد و خداوند رو ندید

از بهشت رونده شد این انسان ِ پلید

همه چیز رو بلعید ، همه چیز رو درید

زمین رو نابود کرد ، قلب ِ خدا تپید

درخت مرد،یخ ذوب شد،دیگه نسیم نوزید

این شیطان بود که توی پوست ِ اون خزید

زشتی ها رو کشف کرد ، زیبایی رو ندید

ایزد موجود ِ دو پا رو از خاک به وجود اورد

عرش و تمام فرشته ها رو به سجود آورد

اون همه سجود و احترام حروم شد،تباه شد

چون انسان ِ پاک آلوده به گناه شد

خشم ِ خدا،اشک ِ فرشته برای انسان

خشمگین شد رنجید ایزد منان

بارون نبود اشک ، اشک ِ فرشته ها بود

گریه ی فرشته ها گریه ی بی صدا بود

رعد و برق نشانی از خشم ِ خدا بود

شور و عشق ِ کیهانی از خدا جدا بود

فرشته ی مرگ به دنبال ِ انسان بود

رنج ِ بشریت اشک ِ فرشته ها بود

از خاک بود و به خاک بازگردانده شد

روحش پرواز کرد به عرش و پروانه شد

جسم زیره خاک رسید برای همیشه مرد

روح طلب ِ بخشش کرد به خداوند رو آورد

زانو زد ، توبه کرد ، به خدا قسم خورد

شیطان خنده ای سر داد چون بازی رو برد

هزاران سال گذشت،هنوز روحش می گریست

وحشت زده بود و از شیطان می گریخت

خدای رحیم بخشید ، داد فرصت ِ دوباره

نوره امید درخشید توی شب مثل ستاره

هنوز به نسل ِ بشر،موجود دو پا امید داشت

توی اون کره ی خاکی نهال ِ آرزو کاشت

با جان بخشیدن به انسان هنوز به اون امید داشت

با تولد ِ هر نوزاد نهالی دیگر می کاشت

هزار انسان متولد ، هزار نهال کاشته شد

کره ی خاکی از آنِ انسان و بی ارزش انگاشته شد

جنگلی از نهال نموند،هیچ یک رشد نکرد

اما ایزد به انسان هرگز پشت نکرد

ایزد به شیطان باخت توی این نبرد

ایزد به انسان هرگز پشت نکرد

کویر شد،کویر شد اون جنگل ِ سر سبز

تخریب شد،تخریب شد انسان گذشت از مرز

حالا قرن ها هم از مرگ ِ آدم هم گذشت

اما ای دریغ،دریغا آدمیت برنگشت

انسان معجون عمره جاویدان رو نوشید

اما فرشته ی مرگ اون رو در کام ِ مرگ کشید

پ.ن : چقدر خوابمون طولانیه...

          کی می خوایم از این خواب ِ پر کابوس بیدار شیم؟

نخستین فرآیند ِ کشتن رویاهامان،کمبود ِ وقت است

.پرکارترین آدم هایی که در زندگی ام دیده ام

همیشه وقتِ کافی برای انجام هر کاری داشته اند.

کسانی که هیچ کاری نمی کنند اغلب خسته اند!

و هیچ توجهی به اندک کاری که لازم است ندارند.

مدام شکایت دارند که روز بسیار کوتاه است.

حقیقت این است که از جنگیدن در نبرد ِ نیک می ترسند.

دومین نشانه ی مرگ رویاهامان در قطعیت های ما نهفته است.

از آنجا که نمی خواهیم زندگی را ماجرایی عظیم ببینیم

کم کم خودمان را در کم خواستن از زندگی خردمند،منصف و محق می بینیم!

به آن سوی دیوارهای هستی روزانه مان می نگریم

و صدای شکسته شدن نیزه ها رو می شنویم

و بوی غبار و عرق را استشمام می کنیم

و آتش های عظیم و چشم های تشنه ی پیروزی ِ جنگجویان را می بینیم

اما هرگز لذت،آن لذت ِ شگرفِ درونِ قلب های رزم آوران را نمی بینیم

برای آنان که نه پیروزی مهم است و نه شکست!

تنها جنگیدن در نبرد ِ نیک مهم است.

و سرانجام سومین نشانه ی مرگِ رویاهامان،آرامش است.

زندگی به غروب ِ یک شنبه تبدیل می شود؛

هیچ چیز بزرگی نمی خواهیم،

بیشتر از آنکه خود مایلیم ببخشیم،نمی خواهیم.

خود را بالغ می پنداریم؛

رویاهای جوانیمان را کنار می گذاریم،

و موفقیت شخصی و حرفه ای خود را می جوییم.

شگفت زده می شویم که افرادی به سن و سال ِ ما

هنوز از زندگی فلان چیز یا بهمان چیز را می خواهند

اما در حقیقت در ژرفای قلبمان می دانیم آنچه رخ داده است

این است که ما از نبرد برای رویاهامان

از جنگیدن در نبرد ِ نیک دست کشیده ایم!

...

با انکار رویاهامان و رسیدن به آرامش،

وارد دوره ی کوتاهی از آسودگی می شویم

اما کم کم رویاهای مرده در درونمان می پوسند

و سراسر  ِ زندگی مان را متعفن می کنند.

با افراد ِ پیرامون بی رحم می شویم،

و بعد این بی رحمی را به خود معطوف می کنیم

و اینجاست که بیماری ها و روان پریشی ها سر بر می آورند.

آنچه می کوشیدیم در نبرد از آن بگریزیم

- نومیدی و شکست –

در نتیجه ی جُبن بر سر  ِ ما می آید

و در یک روز زیبا،رویاهای مرده و فاسد

تنفس را برایمان دشوار می کنند

و آرزوی مرگ می کنیم؛

مرگی که ما را از قطعیت،کارها

و آن آرامش ِ وحشتناک ِ غروب ِ یکشنبه

آزاد می کند!

^ برگرفته شده از کتاب ِ خاطرات ِ یک مغ نوشته ی پائولوکوئیلو ^

پ.ن : دارم پوست میندازم،

           یعنی می تونم تحمل کنم؟!

انسان هرگز نمی تواند از رویا دست بکشد.

رویا خوراک ِ روح انسان است،همانطور که غذا خوراک ِ تن است.

در زندگی بارها رویاهامان فروریخته،

و تمناهامان را ناکام می بینیم

اما باید به دیدن ِ رویا ادامه دهیم،اگر نه روحمان می میرد.

...

نبرد ِ نیک نبردی است که انجامش می دهیم

چرا که قلبمان از ما چنین می خواهد...

امروز جهان بسیار عوض شده است

و نبرد ِ نیک از میدان های نبرد

به میدان های درون خود ما کشیده شده است.

...

در جوانی نخستین بار رویاهامان

با تمام نیرو در درونمان منفجر می شود

بسیار شجاعیم اما هنوز جنگیدن را نیاموخته ایم.

با تلاش ِ بسیار جنگیدن را می آموزیم،

اما در آن هنگام دیگر شهامت ِ ورود به نبرد را نداریم.

پس علیه خود برمی خیزیم و نبرد

را درون ِ خود انجام می دهیم

و خود به بدترین دشمن ِ خود تبدیل می شویم.

می گوییم رویاهامان کودکانه اند،

یا دشوارتر از آنند که تحقق یابند،

یا حاصل آگاهی ِ ناکافی ما از زندگی اند.

رویاهامان را می کشیم

چون از جنگیدن در نبرد ِ نیک می ترسیم!

...

{ادامه دارد}

پ.ن : دو سه هفته ایه پریشون و کمی عصبی هستم،

دچاره یه جنگ ِ درونی شدم،یه شک

که گاهی من رو به یقین می رسونه

و گاهی من رو تا مرزه انکار و کفر می بره!

به خاطره چیزایی که دور و برم می بینم

به خاطره رفتارهایی که توقعشون رو ندارم

به خاطره خیلی چیزایی که برام غیره منتظره بودن

و فکر نمی کردم روزی ناظرشون باشم...

داشتم فکر می کردم چطوری

دختری می تونه مادرش رو فراموش کنه!

مادری که هر وقت تونسته رسیده،کمک کرده!

پسری تلفن ِ مادرش رو جواب نده

مبادا کاری باهاش داشته باشه،

کمکی ازش بخواد!!!!

دیشب کسی در درونم فریاد می زد...

اثری از آثاره پائولو کوئیلو رو چند وقتی بود خریده بودم

اما حوصله ی خوندنش رو نداشتم!

دیشب اون شخص در درونم اصرار داشت

که اون کتاب رو بخونم!

خوندم،کمی آروم شدم.

گفتم شما هم شاید با خوندنش آروم شید...

دلم میخواد اینهمه روزمرگی رو با آدمهای گرفتار ِ دور و برم تقسیم کنم !!

دلم میخواد چند روز تو یه خونه‌ی روستایی تنها باشم !

...

از اون خونه‌ها که دورتادور اتاق‌هاش‌ پتوهای ملافه شده پهن میکنن ؛

 و روش پشتی میچینن ؛

از اونا که طاقچه داره و روش آینه میذارن ؛

از اونا که قاب پنجره‌هاش چوبیه و با قرچ و قروچ باز میشه ؛

از اونا که پنجره‌هاش سکو داره و روش شمعدونی میذارن ؛

از اونا که صدای خروس‌ها و اردک‌هاش صبح‌ها بیدارت میکنه ؛

از اونا که صدای جیرجیرک‌ها و قورباغه‌هاش شبا میخوابوندت ...!

...

خیلی کلیشه‌ای شد، مگه نه؟ از زندگی روزمره مون که کلیشه‌ای‌تر نیست! از دود و بوق و ماشین و مترو و زنگ اس.ام.اس و چراغ قرمز و ماشین و کارت هوشمند سوخت و امنیت اجتماعی و وبلاگ و من و ... کلیشه‌ای‌تر نیست که!

…

اِمم... ميخواستم بگم كه ...

نه ؛ هيچي ... بيخيال بازم ...!

...

پ.ن: دلم يه بغل تنوع ميخواد ... به همراه يه بسته پاستيل نوشابه اي !!!

بعضی وقتا آدم دلش ؛

یا نه شاید حالش ؛

اصلا ممکنه فکرش ؛

...

اصلا ولش کن.......  یادم رفت چی میخواستم بگم!

پ.ن: به یک سری اکتشافات جدید دست زدم... اساسی!

ميدوني

من فکر میکنم که

آدمها فقط تو روياهاشون بهم ميرسن

همدیگه رو تو روياهاشون ميسازن

اونی که اون یکی دوست داره باشه، فقط تو رویا اونی هست که باید باشه

برای داشتن اونی که دوستش داری

بايد بتوني خدا باشي، باید بتونی رويا خلق كني

آدمهات رو خودت درست كني

اتفاقهایی رو که دوست داری، درست كني

خدايي كني

بايد بتوني تو روياهات زندگي كنی

بتوني آدمهاي دور و برت رو از تو دنياي واقعي برداري ببري بذاري تو دنياي خودت

همون دنیایی كه فقط ماله خودته

كم كم به يه جايي ميرسه كه  ديگه همه چیز برات قاطی پاطی میشه

نميتونی بفهمي كي واقعيه، كي ماله خودته، كي روياست، كي نيست...

یه لحظه ممکنه به خودت بیای و ببینی آدمهایی که دوستشون داشتی و تو رویا برای خودت ساختی

از تو رویاهات اومدن بیرون و واقعی شدن!

و تو گیج شدی و  نميدوني كه تو واقعيت اين اتفاق افتاده يا توي رويا

ميدوني

ميدوني که آدمها همديگه رو توي روياهاشون ميسازن

فقط توي رويا بهم ميرسن

براي اينكه برسي بهش

بايد روياهات رو بسازي

اونم بايد روياهاش رو بسازه

يه جايي اين دوتا دنیا باهم تلاقي ميكنه

تو واقعيه اونو برميداري و  ميذاري تو دنیات

اونم واقعيه تو رو برمیداره

بعدش به خودتون ميان و ميبينين با هم هستین

فرقي هم نداره تو كدوم دنيا

چون تو هر دوتاش دارين زندگي ميكنين

پ.ن: سلام همسایه... شناختی منو؟

My Immortal

I’m so tired of being here

من از اینجا بودن خیلی خسته ام

Suppressed by all of my childish fears

و ترسهای کودکانه ام مرا محصور کرده اند

And if you have to leave

اگر باید مرا ترک کنی

I wish that you would just leave

امیدوارم که حضورت نیز مرا ترک کند

Because your presence still lingers here and it won't leave me alone

که هنوز اینجاست و مرا تنها نمیگذارد

These wounds won't seem to heal

به نظر نمی آید که این زخمها خوب شوند

This pain is just too real

این درد کاملا حقیقی است

There’s just too much that time cannot erase

و آنقدر زیاد است که گذشت زمان نمی تواند آنرا التیام ببخشد

When you cried I’d wipe away all of your tears

وقتیکه تو گریه میکنی تمام اشکهایت را پاک میکنم

When you'd scream I’d fight away all of your fears

وقتیکه فریاد میزنی با تمام ترسهایت مبارزه خواهم کرد

And I’ve held your hand through all of these years

من در تمام طول این سالها تنها دست تو را در دست داشتم

But you still have all of me

ولی تمام وجود من متعلق به تو بود

You used to captivate me

تو عادت داشتی که مرا

By your resonating light

با نور افسونگر خویش مجذوب کنی

But now I’m bound by the life you left behind

حال من توسط زندگی که تو پشت سر گذاشتی محصور شده ام

Your face it haunts my once pleasant dreams

تنها رویای دلپذیر من چهره توست که همواره در جلوی روی من است

Your voice it chased away all the sanity in me

و صدای تو تمام روح مرا متاثر میکند

These wounds won't seem to heal

به نظر نمی آید که این زخمها خوب شوند

This pain is just too real

این درد کاملا حقیقی است

There’s just too much that time cannot erase

و آنقدر زیاد است که گذشت زمان نمی تواند آنرا التیام ببخشد

When you cried I’d wipe away all of your tears

وقتیکه تو گریه میکنی تمام اشکهایت را پاک میکنم

When you'd scream I’d fight away all of your fears

وقتیکه فریاد میزنی با تمام ترسهایت مبارزه خواهم کرد

And I’ve held your hand through all of these years

من در تمام طول این سالها تنها دست تو را در دست داشتم

But you still have all of me

ولی تمام وجود من متعلق به تو بود

I’ve tried so hard to tell myself that you're gone

من به سختي پزيرفتم كه تو رفته ای

And though you're still with me

اگر چه تو هنوز با منی

I’ve been alone all along

ولی من در طول این مسیر تنها بوده ام.

می خواهم به دوردست ها پرواز کنم، اما نمی شه...

 برای یک لحظه احساس سستی می کنم

قالب تهی می کنم ، می پرسی چرا؟ نمی دونم!

یعنی می دونم یا حداقل می تونم حدس بزنم اما

گفتن برای من خیلی زیاد تا دلت بخواهد دشوار می شود

هرچند که همه می دانند یا می توانند حدس بزنند

که من یا هر کسی در شرایط من چه می خواهد بگوید!

زیرا همه در زیر یک آسمان ِ آبی و

از یک جنس و یک روحیم ...

اگر می توانستم تصویر خیالم را نقاشی کنم

آن تصویر یک سه تار بود

که از هر تارش هزاران حرف زاده می شد!

سه تارم

صدایی را سرمی دهد

که قلب من به آن دوخته شده !

برای دل ِ من سخت دشوار است!

نمی توانم تنها بگذارم خودم را در خیال ِ خودم!

برای دل ِ من سخت دشوار است

نمی توانم در این راه بی تو بروم

قدم هایم هر روز سست تر... هر روز کندتر

برای دل ِ من سخت دشوار است

بیا و مرا رها کن

بیا و خودت مرا ببر به همان ابدیتِ گسترده

برای دل ِ من سخت دشوار است!

من سهم خودم را از شادی و غم گرفته ام

شاید بیش از سهمم را هم!

تلخی و شیرینی ِ درد را چشیده ام

زهر و شربتش را با هم نوشیده ام!

هرگز تصور نمی کردم که

روزی این چنین محتاج شوم و درمانده!

عشق! تو می توانی مرا در تاریکی ها پیدا کنی؟

خودت مرا هل دادی تا سقوط آزاد کنم به ته دره ی جنون!

خودت بیا و پیدایم کن

چشمانم سیاهی می رود،

تو را تشخیص نمی دهم،

پس خودت دستم را بگیر و ببر

ببر تا اوج...تا ته آسمان

ببر فراتر از ابرها و خورشید و ماه

ببر تا خدا...

از هنگامی که خداوند مشغول خلق کردن زن بود، شش روز می گذشت.

فرشته ای ظاهر شد و عرض کرد : چرا این همه وقت صرف این یکی می فرمایید ؟

خداوند پاسخ داد : دستور کار او را دیده ای ؟

او باید کاملا" قابل شستشو باشد، اما پلاستیکی نباشد.

باید دویست قطعه متحرک داشته باشد، که همگی قابل جایگزینی باشند.

باید بتواند با خوردن قهوه تلخ بدون شکر و غذای شب مانده کار کند.

باید دامنی داشته باشد که همزمان دو بچه را در خودش جا دهد 

و وقتی از جایش بلند شد ناپدید شود.

بوسه ای داشته باشد که بتواند همه دردها را، 

از زانوی خراشیده گرفته تا قلب شکسته، درمان کند.

و شش جفت دست داشته باشد.

فرشته از شنیدن این همه مبهوت شد.

گفت : شش جفت دست ؟ امکان ندارد ؟

خداوند پاسخ داد : فقط دست ها نیستند. 

مادرها باید سه جفت چشم هم داشته باشند.

-این ترتیب، این می شود یک الگوی متعارف برای آنها.

خداوند سری تکان داد و فرمود : بله.

یک جفت برای وقتی که از بچه هایش می پرسد که چه کار می کنید،

از پشت در بسته هم بتواند ببیندشان.

یک جفت باید پشت سرش داشته باشد که آنچه را لازم است بفهمد !!

و جفت سوم همین جا روی صورتش است که وقتی به بچه خطاکارش نگاه کند،

بتواند بدون کلام به او بگوید او را می فهمد و دوستش دارد. 

فرشته سعی کرد جلوی خدا را بگیرد.

این همه کار برای یک روز خیلی زیاد است. باشد فردا تمامش بفرمایید .

خداوند فرمود : نمی شود !!

چیزی نمانده تا کار خلق این مخلوقی را که این همه به من نزدیک است، تمام کنم.

از این پس می تواند هنگام بیماری، خودش را درمان کند، 

یک خانواده را با یک قرص نان سیر کند و یک بچه پنج سال را وادار کند دوش بگیرد.

فرشته نزدیک شد و به زن دست زد.

اما ای خداوند، او را خیلی نرم آفریدی .

بله نرم است، اما او را سخت هم آفریده ام. 

تصورش را هم نمی توانی بکنی که تا چه حد می تواند تحمل کند و زحمت بکشد .

فرشته پرسید : فکر هم می تواند بکند ؟

خداوند پاسخ داد : نه تنها فکر می کند، بلکه قوه استدلال و مذاکره هم دارد .

آن گاه فرشته متوجه چیزی شد و به گونه زن دست زد.

ای وای، مثل اینکه این نمونه نشتی دارد.

 به شما گفتم که در این یکی زیادی مواد مصرف کرده اید.

خداوند مخالفت کرد : آن که نشتی نیست، اشک است.

فرشته پرسید : اشک دیگر چیست ؟

خداوند گفت : اشک وسیله ای است 

برای ابراز شادی، اندوه، درد، نا امیدی، تنهایی، سوگ و غرورش.

فرشته متاثر شد.

شما نابغه‌اید ای خداوند، شما فکر همه چیز را کرده اید، 

چون زن ها واقعا" حیرت انگیزند.

زن ها قدرتی دارند که مردان را متحیر می کنند.

همواره بچه ها را به دندان می کشند.

سختی ها را بهتر تحمل می کنند.

بار زندگی را به دوش می کشند،

ولی شادی، عشق و لذت به فضای خانه می پراکنند.

وقتی می خواهند جیغ بزنند، با لبخند می زنند.

وقتی می خواهند گریه کنند، آواز می خوانند.

وقتی خوشحالند گریه می کنند.

و وقتی عصبانی اند می خندند.

برای آنچه باور دارند می جنگند.

در مقابل بی عدالتی می ایستند.

وقتی مطمئن اند راه حل دیگری وجود دارد، نه نمی پذیرند.

بدون کفش نو سر می کنند، که بچه هایشان کفش نو داشته باشند.

برای همراهی یک دوست مضطرب، با او به دکتر می روند.

بدون قید و شرط دوست می دارند.

وقتی بچه هایشان به موفقیتی دست پیدا می کنند گریه می کنند 

و وقتی دوستانشان پاداش می گیرند، می خندند.

در مرگ یک دوست، دل شان می شکند.

در از دست دادن یکی از اعضای خانواده اندوهگین می شوند،

با اینحال وقتی می بینند همه از پا افتاده اند، قوی، پابرجا می مانند.

آنها می رانند، می پرند، راه می روند، می دوند 

 که نشانتان بدهند چه قدر برایشان مهم هستید.

قلب زن است که جهان را به چرخش در می آورد

زن ها در هر اندازه و رنگ و شکلی موجودند می دانند 

که بغل کردن و بوسیدن می تواند هر دل شکسته ای را التیام بخشد...

کار زن ها بیش از بچه به دنیا آوردن است، 

آنها شادی و امید به ارمغان می آورند. آنها شفقت و فکر نو می بخشند

زن ها چیزهای زیادی برای گفتن و برای بخشیدن دارند...

خوشبختی، خود تویی، در آینه دیگران آنرا مجو

خنده هایت را برای روز مبادا نگه ندار.

به سفر که میروی ، بالهایت را فراموش نکن

به آینه که نگاه میکنی، او محو تماشای تو شده است

نگاهت را به هر گوشه ای پرت نکن

طوفان با همه خشمش ، نمیماند ، دریاست که همیشه پابرجاست

همیشه ماه به حوض می آید تا ماهی ها را به آسمان ببرد.

زمین ، سریع قرض دریا را از ابر میگیرد

به ستاره ها که نگاه می کنی ،آسمان را فراموش نکن.

کثرت سنگ ها مانع نمیشود که من از زیبایی شان سخن نگویم

هرچند وقت یک بار خودت را از خودت طلب کن ، شاید گم شده باشی.

وقتی خوابهایت کوچ کنند به ارزش شب ها پی خواهی برد.

آنقدر قوی باش که بتوانی با روزگار روبرو شوی

آنقدر ضعیف باش تا قبول کنی که نمی توانی همه کارها را به تنهایی انجام دهی

در مقابل کسانی که به کمک تو احتیاج دارند ، بخشنده باش.

آنقدر عاقل باش تا قبول کنی که در مورد همه چیز آگاهی نداری

آنقدر ساده باش که به معجزه اعتقاد داشته باشی

شادیهایت را با دیگران تقسیم کن

در غم و اندوه دیگران شریک شو

راهنمای افرادی باش که راه خود را گم کرده اند

هنگامی که تردید داری پیرو کسانی باش که به موفقیت رسیده اند

برای این که دچار اشتباه نشوی ، از جایی که قدم بعدیت را میگذاری

 مطمئن شو

از مقصد و هدفت خاطر جمع شو تا مبادا راه غلط را بروی 

با کسانی که به تو عشق میورزند ، مهربان باش

نویسنده:امیر امیری

دیشب خوابی دیدم

خواب دیدم که با خداوند گفت و گویی دارم.

...

از خداوند پرسیدم:

چه چیز ِ آدمها تو را به شگفتی می اندازد؟

خداوند پاسخ داد:

آنها از کودکی ِ خویش ملول می شوند،

برای بزرگ شدن شتاب می کنند،

بزرگ می شوند،

آنگاه دوست دارند به کودکی برگردند!

آنها برای به دست آوردنِ ثروت سلامتِ خویش را می بازند،

ثروت را به دست می آورند،

آنگاه آن را در راهِ به دست آوردنِ سلامتِ خویش خرج می کنند!

آنها بی تاب ِ آینده اند،

لحظه های حال را فراموش می کنند،

و بدین سان

نه در حال زندگی می کنند

و نه در آینده!

آنها چنان زندگی می کنند

که گویی هرگز نخواهند مُرد،

و چنان می میرند

که گویی هرگز به دنیا نیامده اند!

...

پرسیدم:

دوست داری ما بیشتر یادآور ِ چه چیزهایی باشیم؟

خداوند گفت:

شما نمی توانید کسی را وادارید که دوستتان داشته باشد.

شما فقط می توانید خود را دوست داشتنی کنید!

خوب نیست وضع خودتان را با وضع ِ دیگران مقایسه کنید.

بخشش را با بخشیدن می توان آموخت.

ممکن است در مدتِ چند ثانیه

در دلِ کسانی که دوستشان می دارید

زخمی عمیق ایجاد کنید

اما شفا دادنِ آن زخم

سالها طول خواهد کشید!

دارا کسی نیست که مالِ فراوانی دارد،

بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد.

همیشه هستند کسانی که شما را دوست دارند،

اما نمی دانند چگونه عشقشان را ابراز کنند!

ممکن است دو نفر به یک چیز نگاه کنند،

اما آن چیز را متفاوت می بینند.

بخشیدن ِ یکدیگر کافی نیست،

شما باید خود را نیز ببخشید!!!

"مسیحا برزگر،در ستایش زندگی"

روزگاری است که خوبی ها خفته است، روزگاری است که آدمی آشفته است

....

زندگیت تباه شد،رویاهات خراب شد، نقشه هات برآب شد، تسکینت شراب شد، خوشبختی سراب شد

به ته جاده رسیدی، تلخی غم و چشیدی

وجود تو مرده است، مرگ و میخوای و بس، رسیدی به بن بست، زخمای تو کهنه است، لبخندت پژمرده است، روح تو افسرده است، اما من میگم پایان شب سیاه صبح هست

منتظر فرشته نجاتی، تا رها بشی از تاریکی و سیاهی، ظاهر میشه با نیروی الهی، ناپدید میشه شب و سیاهی

اشکاتو پاک میکنه، غمهاتو خاک میکنه، زندگی رو به سمتت میکنه رها، جان و روحش رو برات میکنه فدا، چشماش میدرخشه در تاریکی و ظلمت شبا

زندگی دوباره توی رگهات، لبخندو میاره روی لبهات، اون یه فرشته از جانب خداست، پاک سرشته از آدمها جداست

از پلیدی و شیاطین دورت میکنه، وقتی که شهوت و گناه کورت میکنه، وقتی که خاموشی پرنورت میکنه، وقتی که غمگینی پرشورت میکنه

حالا پادشاهی، امداد الهی، نابود شد تباهی، شکست اون سیاهی، نابود شد از ریشه، با عشقی از شیشه، قلب تو شفافه همیشه

عشق یعنی نیروی زندگی، باور میکنم اگه بهم بگی، با بوسه اون دوباره زنده میشی، با نبودنش سرد و پژمرده میشی

توی دستم حس ِ دست تو، توی ذهنم اشکای سرد تو

عشق شیشه ایی تو رو نجات داد، اون فرشته غمهاتو باز به باد داد

توی دستم حس ِ دست تو، توی ذهنم اشکای سرد تو

توی این روزگار ِ کثیف و پست، آیینه تنهایی تو رو شکست!

ماهي کوچک دچار آبي بي کران بود .

آرزويش همه اين بود که روزي به دريا برسد .

و هزار و يک گره آن را باز کند و چه سخت است وقتي که ماهي کوچک عاشق شود .

عاشق درياي بزرگ . ماهي هميشه و همه جا دنبال دريا مي گشت اما پيدايش نمي کرد .

هر روز و هر شب مي رفت اما به دريا نمي رسيد

کجا بود اين درياي مرموز گمشده پنهان که هر چه بيشتر مي گشت گم تر مي شد و هر چه که مي رفت دورتر .

ماهي مدام مي گريست از دوري و از دلتنگي و در اشک و دلتنگي اش غوطه مي خورد .

هميشه با خود مي گفت : اينجا سرزمين اشک هاست . اشک عاشقاني که پيش از من گريسته اند .

چون هيچ وقت دريا را نديدند و فکر مي کرد شايد جايي دور از اين قطره هاي شور حزن انگيز دريا منتظر است .

ماهي يک عمر گريست و در اشک هاي خود غرق شد و مرد اما هيچ وقت نفهميد که دريا همان بود که عمري در آن غوطه مي خورد .

***

قصه که به اينجا رسيد ، آدم گفت :

ماهي در آب بود و نمي دانست . شايد آدمي هم با خداست و نمي داند و شايد آن دوري که عمري از آن دم زديم ، تنها يک اشتباه بلشد .

آن وقت لبخند زد . خوشبختي از راه رسيد و بهشت همان دم بر پا شد .

بال هايت را کجا گذاشته اي ؟ - عرفان نظر آهاري